Działał w Związku Polskich Inżynierów Lotniczych i w roku 1937 pełnił funkcję jego prezesa.
W czasie okupacji w latach 1940–1942 pracował w Zarządzie Miejskim w Warszawie. W latach 1942–1944 był wykładowcą w Państwowej Szkole Metaloznawczo-Odlewniczej II stopnia oraz w Państwowej Szkole Budowy Maszyn II stopnia. Podczas drugiej wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej, pseudonim „Marian”. W czasie wojny był zastępcą szefa, a następnie szefem Działu Przemysłu Lotniczego ZWZ-AK, będącego częścią Wydziału Przemysłu Wojennego.
W 1945 roku na wniosek Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki Łódzkiej został powołany na stanowisko profesora w Katedrze Obróbki Metali I, a w 1946 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Obróbki Metali II PŁ, której był organizatorem i pierwszym kierownikiem. We wrześniu 1957 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.