Floris II Gruby (; ur. ok. 1085 w Vlaardingen, zm. 2 marca 1121) – dziewiąty hrabia Holandii z rodu Gerolfingów od 1091 roku do swojej śmierci; pierwsza osoba nazwana hrabią Holandii w 1101 (wcześniej te tereny nazywano po prostu Fryzją).
Życiorys Był najstarszym synem Dirka V (Teodoryka V; panował 1061–1091) oraz Othilde. Władzę objął w młodym wieku, prawdopodobnie mając 5-6 lat, gdy jego ojciec zginął w walce z margrabią Ekbertem I miśnieńskim. Nie kontynuował rozpoczętej przezeń wojny z biskupem Utrechtu (echo sporu o inwestyturę) oraz nadreńskimi możnowładcami, mimo tego udało mu się odnieść sukcesy na obydwu polach metodami dyplomatycznymi. Prawdopodobnie został wasalem utrechckiego biskupa, pozostając zarazem nominalnym wasalem Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W 1101 roku przesunął granicę na linię Renu. W 1105 sprzymierzył się z hrabią Flandrii Robertem II Jerozolimskim w walce z cesarzem o zwierzchność nad częścią Fryzji, prawdopodobnie Zelandią. Odniósł w tej wojnie sukces, gdyż Henryk V Salicki uznał prawa Roberta do Douai i Cambrai. Jest prawdopodobne, że Floris II władał Zelandią jako lennik hrabiego Flandrii, gdyż taki stan rzeczy spowodował konflikt o zwierzchność jego wnuka Florisa III z Filipem Alzackim.