Włodzimierz Pawłowski pseud. Kresowiak, Dziadek, Orelski, Myszkowski (ur. 28 listopada 1911 w Zalesiu (powiat rzeszowski), zm. 24 kwietnia 1953 we Wrocławiu) – podoficer zawodowy Wojska Polskiego, kapitan Batalionów Chłopskich, działacz Polskiego Stronnictwa Ludowego, założyciel i dowódca organizacji antykomunistycznej „Kresowiak” przemianowanej na „Rzeczpospolitą Polskę Walczącą”, stracony przez władze stalinowskie w PRL.
Życiorys Był synem Józefa i Zofii z domu Kłosowskiej. Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Walczył w Batalionach Chłopskich. Był komendantem powiatowym BCh na powiat sokalski. Po wojnie został milicjantem, był kierownikiem wyszkolenia kompanii ochrony Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, działał w PSL. Od 1947 ukrywał się. W 1949 roku założył i został komendantem wojewódzkim organizacji „Kresowiak”, która w lutym 1950 roku zmieniła nazwę na „Rzeczpospolita Polska Walcząca”. Na samym Dolnym Śląsku organizacja ta liczyła w sumie około 450 członków. Jej działalność była oparta głównie na środowisku chłopskim, wykorzystując niezadowolenie chłopów z polityki rolnej państwa, a także potencjał ludzki nieistniejącego już wówczas PSL. Organizację rozbito aresztowaniami, których główne nasilenie przypadło na październik 1951 roku. Pawłowski został aresztowany 13 października 1951 roku we Wrocławiu.