W 1955 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1968 roku tytuł profesora zwyczajnego.

W latach 1953–1956 pełni funkcję prodziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Łódzkiej, a następnie w latach 1959–1962 dziekana. W latach 1959–1962 był prorektorem Politechniki Łódzkiej. W wyniku reorganizacji Politechniki Łódzkiej w 1970 roku, przeszedł łącznie z całym zespołem, do Instytutu Elektroenergetyki jako zastępca dyrektora ds. nauki oraz kierownik zespołu dydaktycznego i naukowego. Autor 77 publikacji naukowych i 4 książek. Wypromował 9 doktorów.

W 1957 roku był inicjatorem i współzałożycielem Polskiego Komitetu Elektrotermii, a w latach 1957–1960 i 1962–1973 jego przewodniczącym. Od 1957 roku współpracował również z Międzynarodową Unią Elektrotermii (UJE) w Paryżu jako przedstawiciel PKET – był wiceprezesem (1968–1972) i prezesem (1972–1974), a następnie członkiem prezydium. Za działalność w UJE otrzymał odznaczenie La Medaille d'Honneur. Przez wiele lat był we władzach Stowarzyszenia Elektryków Polskich i Łódzkiego Towarzystwa Naukowego.

Zmarł w Łodzi, pochowany na cmentarzu Doły (kwatera XXX-3-10).

Ordery i odznaczenia