bałkańskie i polskie smolnice, włoskie terra nera, rosyjskie slitoziemy, amerykańskie vertisole). Systematyka Rząd vertisole w systematyce gleb Polski z 2011 r. posiada trzy typy gleb: Rząd 9. Vertisole (V) Typ 9.1. Vertisole dystroficzne (VD) Typ 9.2. Vertisole eutroficzne (VE) Typ 9.3. Vertisole próchniczne (VP)
Vertisole dystroficzne w wierzchniej 50 cm warstwie mają przynajmniej 25 cm o pH <5,0 w wodzie i nasyceniu kompleksu sorpcyjnego kationami zasadowymi <50%. Poziomem próchnicznym najczęściej jest ochric. Układ poziomów: O-A-Bi-Ci lub Ap-Bi-Ci Vertisole eutroficzne w wierzchniej 50 cm warstwie mają pH >5,0 w wodzie oraz węglany do głębokości 100 cm. Poziomem próchnicznym najczęściej jest ochric. Układ poziomów: O-A-Bi-Cik lub Ap-Bi-Cik Vertisole próchniczne posiadają miąższy, 30-50 cm poziom próchniczny o ciemnej barwie i znacznej ilości materii organicznej. Pomijając kryterium struktury spełnia on warunki poziomu mollic, rzadziej umbric i powinien wykazywać dodatnią reakcję z α-α-dipirydylem (wskazując na warunki redukcyjne). Poniżej 40 cm zazwyczaj są widoczne wyraźne cechy redoksymorficzne. W literaturze gleboznawczej w Polsce takie gleby są znane jako „smolnice”, „czarne ziemie gniewskie” lub „czarne ziemie kętrzyńskie”.