Marian Suchar (ur. 31 października 1930 w Bzitem, zm. 22 sierpnia 2012) – polski specjalista w dziedzinie mechaniki teoretycznej i stosowanej, profesor Politechniki Łódzkiej.
Życiorys W 1954 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, na kierunku mechanika w zakresie specjalności zastosowań technicznych matematyki, uzyskując dyplom magistra matematyki i podjął pracę w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN w Pracowni Teorii Sprężystości. W 1959 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych, a stopień doktora habilitowanego w zakresie mechaniki teoretycznej i stosowanej w 1964 roku. Był dyplomantem i doktorantem prof. Witolda Nowackiego. Od 1960 do 2001 roku pracował w Politechnice Łódzkiej, gdzie w 1973 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nauk technicznych.
Badania naukowe skoncentrował na matematycznej teorii sprężystości i termosprężystości. Tematyka jego prac naukowych obejmuje teorię sprężystości ciał anizotropowych, mikropolarną teorię sprężystości, teorię anizotropowych dźwigarów powierzchniowych, mechanikę ośrodków niejednorodnych (kompozytów) oraz termomechanikę. W swoim dorobku ma kilkadziesiąt rozpraw, artykułów i komunikatów oraz opracowań naukowych, w tym 32 prace oryginalne.