Paweł Prindisz (ur. 17 lutego 1895 w Łodzi, zm. 3 maja 1974 tamżedane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego) – polski specjalista w dziedzinie przędzalnictwa, pionier rozwoju technologii włókna, profesor Politechniki Łódzkiej.
W 1911 roku ukończył Wyższą Szkołę Rzemieślniczo–Przemysłową w Łodzi i studiował w Höhere Textil Fachschule w Pradze i Libercu. W 1915 roku ukończył studia i rozpoczął pracę w przemyśle. W tym czasie rozpoczął prace badawcze, których wyniki były wdrażane w przędzalniach bawełny Austro–Węgier. W 1919 roku wrócił do kraju i pracował w zespole badawczym w Politechnice Warszawskiej. W 1920 roku przeszedł do pracy w największej polskiej przędzalni bawełny firmy Scheibler i Grohman. W 1936 roku został dyrektorem naczelnym przędzalni. W 1943 roku aresztowany i wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Po wyzwoleniu i powrocie do Łodzi objął stanowisko dyrektora technicznego w Zakładach Przemysłu Bawełnianego nr 1 w Łodzi.