Ludwik Żarnowski (ur. 25 października 1877 we wsi Zeloma w guberni Jekaterynosławskiej (obecnie Ukraina), zm. 2 grudnia 1953 w Łodzi) – polski metalurg, profesor Akademii Górniczej w Krakowie i Politechniki Łódzkiej.
Był synem Ludwika, powstańca styczniowego, zesłanego na 10 lat Syberię. W 1894 roku ukończył szkołę realną w Orle. W roku 1900 ukończył studia w Instytucie Technologicznym w Petersburgu z tytułem inżyniera technologa. Praca dyplomowa dotyczyła projektu z konstrukcji parowozów. Po ukończeniu studiów powrócił do Polski i rozpoczął pracę zawodową w zakładach Hutniczych B. Hantke w Częstochowie, początkowo jako konstruktor, a następnie jako asystent kierownika wydziału Wielkich Pieców. W 1902 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie został zatrudniony jako starszy asystent W Katedrze Wytrzymałości Materiałów w Politechnice Warszawskiej. W roku 1903 aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej za przynależność do Polskiej Partii Socjalistycznej. Warunkiem zwolnienia było opuszczenie Warszawy. W 1904 roku wyjechał na Ukrainę, gdzie pracował jako konstruktor w Zakładach Hutniczych Południowo–Rosyjskiego Towarzystwa Metalurgicznego w Kamieńskoje. W roku 1906 został asystentem szefa wydziału walcowni i kuźni, w 1917 roku szefem wydziału, a od 1919 roku naczelnym inżynierem huty.