Za dyktatorskich rządów az-Za’ima był de facto drugą osobą w państwie. W czerwcu 1949 między obydwoma wojskowymi doszło jednak do konfliktu, którego przyczyną była sprawa twórcy i ideologa Syryjskiej Partii Socjal-Nacjonalistycznej Antuna Sa’ady. Dążył on do obalenia prezydenta Libanu Biszary al-Churiego i został skazany na śmierć, zbiegł jednak do Syrii. Sa’ada został początkowo przyjęty w Damaszku i obiecał zorganizować w Libanie powstanie, w rezultacie którego władzę w tym kraju przejąłby prosyryjski rząd złożony z działaczy Syryjskiej Partii Socjal-Nacjonalistycznej. Husni az-Za’im początkowo popierał te plany, następnie jednak wydał Sa’adę policji libańskiej w zamian za uznanie swojego rządu przez LibanD. Pipes, Greater Syria. The History of an Ambition, Oxford University Press, New York-Oxford 1990, s. 56.. Antun Sa’ada został rozstrzelany, co sprawiło, że al-Hinnawi i grupa oficerów również sympatyzujących z syryjskim ruchem nacjonalistycznym postanowiła obalić rząd az-Za’ima. Przewrót pod dowództwem al-Hinnawiego miał miejsce 14 sierpnia. Az-Za’im został stracony tego samego dnia. Zamachowcy otrzymali pomoc finansową z Iraku, niechętnego rządom az-Za’ima.