Michałowi Wierzbowskiemu, kanonikowi metropolitalnemu warszawskiemu i profesorowi katedry nauki religii na Wydziale Teologicznym UW.
W czerwcu 1831 władze carskie nałożyły na księdza Jana Onoszkę karę zajęcia 121 poddanych z pozostającego jego własnością majątku Horodek w Guberni Mohylewskiej. Przyczyną tej decyzji, będącej formą prewencyjnej konfiskaty dóbr, było zaliczenie właściciela do jednej z kategorii osób związanych z powstaniem listopadowym. Pozostawanie kapłana na obszarze Królestwa Polskiego i praca w uczelni poddanej władzy Rządu Narodowego zostało potraktowane jako naruszenie przepisów paszportowych obowiązujących mieszkańców wschodnich guberni, mogące świadczyć o sprzyjaniu „polskiemu buntowi”. Konfiskatę majątku w 1831 potwierdzają również późniejsze źródła. Nałożoną karę odwołano w roku 1843.
Po upadku powstania listopadowego ks. Onoszko pozostawał w Warszawie. Przywrócony na stanowisko rektora Seminarium, pełnił tę funkcję aż do podniesienia tej szkoły do rangi Akademii w 1836. W latach 30. XIX wieku był członkiem „rad szczegółowych” warszawskich szpitali. W 1835 wszedł w skład deputacji przygotowującej pod kierownictwem Józefa Kalasantego Szaniawskiego projekt statutu przyszłej akademii duchownej.