W 1949 roku na Politechnice Łódzkiej otrzymał stopień doktora nauk technicznych za rozprawę „Rozdział niecukrów nieorganicznych i organicznych wywaru melasowego”. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1955 roku. W 1962 roku został mianowany przez Radę Państwa profesorem zwyczajnym.
Jego zainteresowania naukowe obejmowały wszystkie działy cukrownictwa oraz wiele innych zagadnień z technologii i analizy żywności. Spośród prac podstawowych najważniejsze stanowi szereg publikacji z pogranicza technologii i ekonomiki na temat wartości technologicznej surowca buraczanego i optymalizacji czasu trwania corocznych kampanii przerobowych cukrowni. Do jego najważniejszych osiągnięć naukowych należy zainicjowanie badań nad wykorzystaniem jonitów w zakładach przemysłu spożywczego, wykorzystanie węglanocukrzanów do oczyszczania soków cukrowniczych i odbarwiania klarówek, opracowanie modelu matematycznego procesu krystalizacji sacharozy, opracowanie podstaw gospodarki cieplnej i energetycznej w procesie fabrykacji cukru. Dorobek swych badań i doświadczeń w zakresie techniki cieplnej podsumował w unikalnej książce „Gospodarka cieplna cukrowni” na temat gospodarki cieplnej cukrowni, wiążącej sprawy technologii z problemami energetyki cukrowniczej wydanej w Anglii (1978) oraz w Polsce (1979).