Od 1922 roku był związany z 1 dywizjonem żandarmerii w Warszawie. W maju 1923 roku został dowódcą 1 plutonu, a w 1924 roku wyznaczony został na instruktora w szwadronie zapasowym. Z dniem 1 września 1924 roku został odkomenderowany do Centralnej Szkoły Żandarmerii w charakterze wykładowcy (na okres 8 tygodni)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 88 z 30 sierpnia 1924 roku, s. 499.. W czasie przewrotu majowego 12–15 maja 1926 stanął po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego. Wyróżnił się aktywnością, chroniąc m.in. Pałac Mostowskich – siedzibę Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IEdward Jaroszuk, Żandarmeria wojskowa w latach 1921–1939, Kraków 2009, s. 331.. W 1926 roku objął dowództwo nad 5 plutonem 1 dywizjonu żandarmerii, a od 1928 roku pełnił obowiązki kwatermistrza 1 dywizjonuRocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 667, 675.. 23 grudnia 1929 roku został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie. Obowiązki kwatermistrza dywizjonu przekazał kapitanowi Jakubowi ZapaleDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 379.. Na majora awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii.