Kierownikiem Instytutu do 1908 był Anatol Wachnianin. Po jego śmierci obowiązki kierownicze pełnili Ołena Jasenyćka-Wołoszyn i Wołodymyr Szuchewycz, dopóki w 1910 dyrektorem nie został Stanisław Ludkewycz, który jednocześnie był wykładowcą teorii muzyki. W 1915 roku obowiązki dyrektora Instytutu przejął Wasyl Barwinski, który również wykładał w instytucie teorię muzyki, a także harmonię i grę na fortepianie. Był on dyrektorem do likwidacji Instytutu w 1939 roku.
W 1909 zorganizowano w Instytucie pierwszą orkiestrę salonową pod kierownictwem Iwana Turkewycza. W latach 1910–1911 zmieniono program studiów muzycznych, tworząc trzy kursy po 3 lata, zamiast uprzedniego jednego 8-letniego kursu. Od 1913 Po I wojnie światowej Instytut posiadał już strukturę podobną do zachodnich konserwatoriów – 3 kursy po 4, 4 i 2 lata, i prowadził naukę zarówno dzieci (od 10 roku życia), jak i dorosłych.
Do najbardziej znanych wykładowców Instytutu należeli: Anatol Wachnianin, Stanisław Ludkewycz, Wasyl Barwinski, Mykoła Kołessa, Fiłaret Kołessa, Nestor Niżankiwski, Borys Kudryk, Roman Sawićkyj, Stefania Turkewycz-Łukijanowycz, Odarka Bandriwśka, Zinowij Łyśko, Bohdan Bereżnyćkyj.