Z czasem jednak drużyna rozpadła się, a wielu jej członków zdecydowało się na powrót do Polski.
Tadeusz Wowkonowicz pozostał na emigracji i zamieszkał w Chamonix, gdzie ożenił się, a w 1948 roku urodził się jego syn, Andrzej. Zajmował się prowadzeniem sklepu z pamiątkami, trenował również młodzież w miejscowym klubie narciarskim. Od 1947 roku był także sędzią sportowym, sędziując m.in. zawody w skokach narciarskich oraz działaczem hokejowym. Utrzymywał kontakty z ojczyzną, relacjonując wydarzenia sportowe dla polskich gazet i czasopism. Przyjaźnił się z Józefem Zubkiem oraz Józefem Nyką. Opiekował się polskimi sportowcami, m.in. alpinistami, przyjeżdżającymi na wspinaczkę w masyw Mont Blanc oraz narciarzami, uczącymi się w Ecole Nationale de Ski et d’Alpinisme. Nigdy nie przyjął obywatelstwa francuskiego. Za swoje zasługi otrzymał w 1972 roku honorowe członkostwo Klubu Wysokogórskiego (przekształconego w Polski Związek Alpinizmu), a Stowarzyszenie Polskie w Genewie wystąpiło o nadanie mu Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, które to odznaczenie otrzymał w 1996 roku.
Przypisy
Bibliografia