Przy obsłudze sprzętowej stosowano wektorowy system przerwań, umożliwiający praktycznie natychmiastową identyfikację źródła przerwania i wykonanie programu obsługi. Moduł najbliższy procesora miał najwyższy priorytet obsługi, a moduł najdalszy – priorytet najniższy. Oprócz przerwań sprzętowych mogły występować tzw. przerwania programowe realizowane za pomocą specjalnych rozkazów.
Dostęp w trybie DMA realizowany był głównie przez bardziej zaawansowane sterowniki urządzeń – np. kontroler dysków twardych MDT-60. W tym trybie, bez angażowania procesora, mógł być przetransferowany cały blok danych (o długości zdefiniowanej w odpowiednim rejestrze kontrolera) z urządzenia zewnętrznego do pamięci operacyjnej i dopiero zakończenie transmisji całego bloku generowało przerwanie sprzętowe. Takie rozwiązanie pozwalało wykorzystać maksymalną, dostępną dla danego urządzenia prędkość przesyłu danych do pamięci operacyjnej oraz równolegle zapewniało największą wydajność wykonania programów dzięki zdjęciu z procesora zadania obsługi transmisji pojedynczych bajtów/słów.