Drugim istotnym dźwiękiem jest dźwięk a', którego częstotliwość ujednolicono i przyjęto w 1936 jako 440 Hz. Tę częstotliwość emitują kamertony. Przy tym założeniu „środkowemu c” odpowiada ok. 261,62 Hz.
Notacji amerykańskiej (zwanej po angielsku Scientific Pitch Notation) nie należy mylić ze standardem , który przyjmuje założenie, że c' czyli C4 to 256 Hz, a C0 to 16 Hz. Wtedy dźwięki C mają całkowite częstotliwości w hercach, jednak inne dźwięki (w tym A) już nie.
Zestawienie dźwięków C NotacjaC-1C0C1C2C3NotacjaCCCcc'Notacja niemieckaC2C1Ccc1HelmholtzC,,C,Ccc'Konwencja angielskaCCCCCCcccNotacje zachodnieC0C1C2C3C4MIDI#12#24#36#48#60Hz≈ 16≈ 32≈ 64≈ 130≈ 261
Różnica między B a H
W tym kontekście należy jeszcze przypomnieć, że w literaturze polskiej i zachodniej nazwy dźwięków B i H mają inne znaczenie.
W Polsce w szeregu diatonicznym (czyli na białych klawiszach) po A następuje H, a następnie C następnej oktawy. B to dźwięk H obniżony o półton. Jest to konwencja rozpowszechniona w Niemczech i kilku sąsiednich krajach.
W konwencji „angielskiej” po A diatonicznie następuje B. Dźwięk H nie występuje. B obniżone o półton nazywa się B flat (dosł. B z bemolem; notacja B♭). Kolejne półtonyPolska konwencjaAAis/BHCAngielska konwencjaAA#/B♭BC
Przypisy
Bibliografia Franciszek Wesołowski, Zasady muzyki, PWM, 1995
Kategoria:Nazwy dźwięków