Pomiędzy 1961 a 1964 był prodziekanem Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa, a następnie objął funkcję kierownika interdyscyplinarnego zespołu naukowo-badawczym Robotyki i Biomechaniki Technicznej działającego przy Instytucie Techniki Lotniczej i Mechaniki Stosowanej i zajmował do stanowisko do swojej śmierci. W 1962 był współtwórcą interdyscyplinarnego zespołu badawczego prowadzącego badania w zakresie biomechaniki inżynierskiej i rehabilitacyjnej oraz robotyki, który wynalazł sztuczny mięsień szkieletowy. W toku prac stworzono stymulator do pobudzania sparaliżowanych kończyn stosowany również w przypadku konstruowania protez i aparatów ortopedycznych. W 1968 powołano go na stanowisko kierownika Zakładu Teorii Maszyn i Mechanizmów, pełnił je do 1974. W tym czasie przewodniczył Radzie Naukowej Głównego Urzędu Miar, kierował zespołami projektującymi i wykonującymi wzorce jednostek miar siły tzw. etalony. Od 1986 przez jedenaście lat dodatkowo na część etatu pracował jako profesor w Instytucie Mechaniki i Wibroakustyki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.