Był twórcą Instytutu Elektroniki na Wydziale Elektrycznym Politechniki Łódzkiej i jego pierwszym dyrektorem w latach 1973–1986. Pierwszy w kraju zainicjował badania w zakresie tranzystorów polowych i identyfikacji parametrów ich modeli metodą reflektometrii czasowej. W jego dorobku naukowym jest ponad 60 artykułów naukowych i referatów konferencyjnych oraz 7 monografii. Prowadził wykłady na uniwersytetach Anglii, Szkocji, Francji i Algierii. Wypromował 18 doktorów nauk technicznych, spośród których pięciu uzyskało tytuł profesora. Przyczynił się do uruchomienia kierunku studiów elektronika oraz zorganizowania w Instytucie Elektroniki PŁ obszarów badawczych w zakresie energoelektroniki, układów elektronicznych cyfrowych i analogowych, elektroniki medycznej oraz telekomunikacji.

W latach 1993–1999 był kierownikiem studiów doktoranckich przy Wydziale Elektrotechniki i Elektroniki Politechniki Łódzkiej. Był członkiem komitetu naukowego Wydawnictwa Naukowo-Technicznego oraz członkiem zespołu naukowo-dydaktycznego przy Ministrze Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.