Dziennikarską karierę Wanczycki rozpoczął w 1914 w Galicji pisząc do gazet „Diło” i „Ukrainśke Słowo”. W latach dwudziestych XX w. Wanczycki z grupą młodych księży i nauczycieli włączył się w proces ukraińskiego życia narodowego, głównym ośrodkiem ich działalności stał się wówczas SanokIn the 1920s the Ukrainian movement, supported by young priests and school teachers, began to predominate. Its principal center was Sianik, and its leading figures were Rev I. Kachmar, V. Blavatsky, S. Vanchytsky, and F. Kokovsky. Encyclopedia of Ukraine, Lemkos. Od 1928 prowadził kancelarię adwokacką w Sanoku do 1939 przy ulicy Tadeusza Kościuszki. W połowie 1932 zgłosił się jako obrońca chłopów ukraińskich z powiatu leskiego, oskarżonych o zbrodnię rozruchów i użycie przemocy wobec władzy bezpieczeństwa. Działał w nurcie Ukraińców skupionych w organizacji „Proswita”. Organizował czytelnie „Proswity” w wioskach i miasteczkach zamieszkałych przez Łemków. Aktywnie walczył z polskimi władzami przeciwko polonizacji „ukraińskich Karpat Zachodnich”. Odpowiedzią tych środowisk na utworzenie w 1934 Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny było pismo „Nasz Łemko” wydawane w Sanoku oraz sanockie Muzeum Łemkowszczyzna, w którym Wanczycki był redaktorem. W Sanoku współpracował z artystą Leonem Getzem, ks.