Wspólnie z tym oddziałem rozbił wzmocniony garnizon w Dereczynie, gdzie znajdował się sztab rejonowej żandarmerii, 25 października 1942 zaatakował wieś Ruda Jaworska, gdzie stoczył walkę z niemiecką ekspedycją karną, w końcu listopada 1942 w tym samym miejscu zaatakowali niemiecki konwój. Od wiosny 1943 zgodnie z instrukcjami podziemnego Komitetu Obwodowego Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi w Baranowiczach, partyzanci Bułata prowadzili „wojnę kolejową”, niszcząc tory i wykolejając pociągi, m.in. 26 września 1943 na dużym odcinku kolejowym Baranowicze-Lida. W grudniu 1943 został dowódcą Brygady Partyzanckiej „Wpieriod”; oddziały z tej brygady wykonywały akcje antyniemieckie, jednak toczyły również walki z oddziałami AK działającymi na tamtym terenie. Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR „za wzorowe wykonywanie zadań dowodząc na froncie walki przeciw niemiecko-faszystowskim najeźdźcom na tyłach przeciwnika i przejawianie przy tym odwagi i bohaterstwa” otrzymał tytuł Bohatera ZSRR. Od 1944 w rezerwie w stopniu majora, 1944−1946 zastępca przewodniczącego Rady Miejskiej Mińska, od 1947 zastępca dyrektora fabryki, a 1951-1973 dyrektor fabryki cukierniczej „Kommunarka” w Mińsku. 1956 ukończył Wyższą Szkołę Przemysłu Spożywczego.