Wieniamin Aleksandrowicz Kawierin (ros. Вениамин Александрович Каверин; właściwe Wieniamin Aleksandrowicz Zilber, ros. Вениамин Александрович Зильбер; ur. w Pskowie, zm. 2 maja 1989 w Moskwie) – rosyjski i radziecki pisarz. Należał do ugrupowania literackiego Bracia Serafiońscy (ros. Sierapionowy Bratja). Jego Najsłynniejszym dziełem jest powieść przygodowa „Dwaj Kapitanowie”.
Twórczość Zadebiutował w 1921 roku opowiadaniem Odinnadcataja aksioma. W powieściach: Skandalista, czyli wieczory na Ostrowie Wasilewskim (1928) oraz Artysta nieznany (1932) (łączne pierwsze polskie wydanie w 1985 roku) poruszył problemy środowiska literackiego, stosując stylizację groteskowo-fantastyczną w tradycji E.T.A. Hoffmanna. Kolejne jego powieści powstawały w konwencji tradycyjnej z elementami sensacji: Spełnione życzenia (tom 1-2, lata 1934–1936, wydanie polskie w 1959 roku) oraz Dwaj kapitanowie (tom 1, 1938, tom 2, 1944, wydanie polskie w 1949 roku). Po II wojnie światowej w latach 1949–1956 opublikował trylogię Otwarta księga (pierwsze wydanie polskie w latach 1949–1958).