Prostytucja uliczna w Niemczech, która silnie rozwinęła się w latach poprzedzających wybuch I wojny światowej, dotyczyła w większości rodzin robotniczych przybyłych do Berlina i wpisywała się coraz bardziej w obraz szybko rozwijającej się metropolii. Na Friedrichstraße, Leipziger Straße z przecznicami, Placu Poczdamskim i na Tauentzienstraße można było spotkać liczne prostytutki, gromadzące się w pobliżu barów, kawiarni, nocnych lokali, a na Placu Poczdamskim koło Café Josty. Ponieważ w latach 50. XIX wieku zakazano działalności domów publicznych, prostytutki zmuszone były wyruszyć na ulice w poszukiwaniu klientów. Ponieważ obowiązkiem policji była kontrola i szykanowanie prostytutek, więc prostytucja uliczna oficjalnie nie istniała. Kontrola policji nie była zbyt skuteczna, a prostytutki spacerowały w ekstrawaganckich strojach ulicami Berlina, stając się atrakcją życia stolicy. Taki typ prostytutek znalazł swoje odzwierciedlenie w obrazach Kirchnera. W latach 1913–1914 artysta namalował szereg obrazów z ulicznymi prostytutkami w roli głównej, aktywnie poszukujących na ulicy swoich klientów. Były to między innymi Ulica, Pięć kobiet na ulicy, Friedrichstraße w Berlinie i Plac Poczdamski, najważniejszy i największy z obrazów, namalowanych pomiędzy rokiem 1913 a wybuchem I wojny światowej.