Od 1939 był zastępcą szefa, w latach 1940–1947 szefem Biura Konstrukcyjnego (KB-520), jednocześnie w latach 1941–1947 zastępcą głównego konstruktora Zakładu Nr 183, ewakuowanego w 1941 do Niżnego Tagiłu (Urałwagonzawod).
Po ataku Niemiec na ZSRR wspólnie z Morozowem kierował modernizacją czołgu Т-34; uczestniczył również w skonstruowaniu czołgu Т-44 (1944) i innych.
W latach 1947–1949 był głównym konstruktorem Zarządu Głównego Ministerstwa Budowy Maszyn Transportowych ZSRR, w latach 1949-1952 głównym inżynierem Urałwagonzawodu. Od 1952 był szefem Głównego Zarządu Produkcji Czołgowej Ministerstwa Budowy Maszyn Transportowych ZSRR (Komitetu Przemysłu Obronnego, Ministerstwa Przemysłu Obronnego ZSRR), głównym redaktorem gazety „Wiestnik tankowoj promyszlennosti”. W 1967 przeszedł na emeryturę.
Zobacz też Kuczerenko Kuczerienko
Przypisy
Bibliografia R. W. Pyłypczuk: Kuczerenko Mykoła Ołeksijowycz. W: Encykłopedija suczasnoji Ukrajiny. T. 16. Kijów 2016, s. 312.
Kategoria:Laureaci Nagrody Stalinowskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Radzieccy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1976