Dumitru, Rumunia. Mozaika w żywych kolorach, Bezdroża, Kraków 2004, s. 173..
Miała dwie córki: Virginię, która podobnie jak matka została poetką i Valerię, śpiewaczkę operową.
Upamiętnienie Część korespondencji między Veronicą Micle i Mihaiem Eminescu została opublikowana w 2000. Wydano wówczas 93 prywatne listy poety i 15 odpowiedzi poetki, upublicznione przez jej prawnuczkę Annę Marię Grigorcea-Messeri.
W 2021 r. w Kiszyniowie na skwerze Eminescu odsłonięto pomnik Veroniki Micle autorstwa rzeźbiarza Wiaczesława Żyglickiego. Przedstawia on poetkę siedzącą na ławce, niedaleko figury Eminescu.
Twórczość Veronica Micle zadebiutowała jako poetka w 1872 na łamach pisma "Noul curier român", posługując się pseudonimem Corina. Jej teksty utrzymane były w duchu romantycznym. Wiersze Micle ukazywały się również na łamach pism "Columna Lui Traian" i "Convorbiri literare". Od 1879 współpracowała z pismami "Familia", "Revista nouă" oraz "Revista literară". Opublikowała trzy tomy poezji: Rendez-vous (1872), Plimbarea de mai în Iași (1872) i Poezii (1887). Pośmiertnie wydane zostały jeszcze tomy Poezii (1909) oraz Dragoste și Poezie.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1850 Kategoria:Zmarli w 1889 Kategoria:Rumuńscy poeci Kategoria:Rumuńscy samobójcy Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem