Efektem badań prowadzonych na zlecenie Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk, Gdańskiego Urzędu Morskiego oraz Państwowej Szkoły Rybołówstwa Morskiego w Gdyni były opracowania (wykonane w latach 1961–1964) dotyczące „analizy obrazów radarowych przedstawiających sytuację nawigacyjną i topograficzną wybrzeża”, „zasad wyznaczania efektywnej powierzchni fal radiowych od obiektów punktowych i powierzchniowych”, „przydatności nawigacyjnej reflektora rogowego” oraz „dokładności wyznaczania pozycji statku za pomocą radaru nawigacyjnego”.
Stopień naukowy doktora uzyskał w 1965 roku po obronie rozprawy „Studium opracowania rzeźby terenu wybrzeża polskiego na mapach morskich przeznaczonych do nawigacji radarowej” (powstałej w wyniku prowadzonych badań) na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej. W roku 1967 został powołany przez Ministra Żeglugi oraz Ministra Szkolnictwa Wyższego w skład komisji mającej na celu przekształcenie Szkół Morskich w Wyższe Szkoły Morskie. Po uzyskaniu stopnia doktora został przeniesiony na stanowisko adiunkta na Politechnice Łódzkiej co zaowocowało zmianą zainteresowań naukowych w kierunku geodezji inżynieryjno-budowlanej. W 1968 roku został docentem, a w roku 1969 członkiem Kolegium Redakcyjnego Wydawnictw Naukowych PŁ.