Druga część to monolog wychowawcy Kulawego (prowadzącego w poprawczaku warsztaty teatralne), który swoją opowieść kieruje najprawdopodobniej do nowego pracownika ośrodka. Snuje rozważania na temat panującej w zakładzie „ideologii” oraz wspomina dzień nieudanej próby ucieczki Janka Plewy, na skutek której bohater przeistoczył się w „donosiciela pozbawionego marzeń o wolności”P. Kuncewicz, Leksykon polskich pisarzy współczesnych, Warszawa: Graf-Punkt, 1995, s.443., bo znajdując się w sytuacji bez wyjścia, musiał ulec silniejszemu. A jedyną drogą do uwolnienia się z tego wypaczonego świata jest tytułowa „ucieczka do nieba”, czyli… śmierć. Z ostatnich stron powieści dowiadujemy się bowiem, że część wychowanków w tym właśnie dniu zginęła w wypadku z udziałem ciężarówki. Kucharka w poprawczaku nie wiedząc zaś, co się stało, pyta: „Co, znowu uciekli?” Janek Plewa jej odpowiada: „Tak, uciekli do nieba”.