Kongregacja Kanoników Regularnych Najświętszego Zbawiciela – dawna kongregacja kanoników regularnych św. Augustyna. Powstała w XV wieku i istniała do 1823, gdy połączyła się z kanonikami laterańskimi, tworząc Kongregację Kanoników Regularnych Laterańskich Najświętszego Zbawiciela.
Historia Zalążkiem późniejszej Kongregacji Najświętszego Zbawiciela była wspólnota eremitów augustiańskich w S. Salvatore di Lecceto. W 1408 grupa tamtejszych eremitów pod wodzą Stefano Agazzari (późniejszego błogosławionego) uzyskała od papieża Grzegorza XII zgodę na przekształcenie wspólnoty eremickiej w kanoników regularnych. Reforma ta nie zyskała jednak poparcia całej wspólnoty eremickiej, wobec czego po kilku latach Stefano Agazzari i jego zwolennicy opuścili S. Salvatore di Lecceto. W 1414 osiadli w dawnym eremitażu S. Ambrogio w Gubbio, gdzie założyli prepozyturę.
W 1418 biskup Bolonii sprowadził kanoników regularnych z Gubbio do zniszczonej w 1359 prepozytury kanonickiej S. Maria di Reno koło Bolonii oraz podporządkował im wspólnotę kanonicką kościoła S. Salvatore w Bolonii.