Taką sytuację można spotkać w systemach opartych na mikrojądrze.
Planista musi także uwzględniać priorytety procesów i ich gotowość do wykonania oraz przeciwdziałać zagłodzeniu procesu poprzez przedłużający się brak dostępu do zasobów oraz inwersji priorytetów.
Większość praktycznych rozwiązań oparta jest na nadawaniu zadaniom priorytetów. Jednak już samo określanie priorytetu jest problemem nietrywialnym i nie można rozpatrywać go niezależnie od co najmniej kilku czynników: Obszaru zastosowania systemu Celu jaki ma osiągnąć każde z zadań Zastosowanego algorytmu szeregowania
W praktyce pod względem czasu, na jaki realizowane jest planowanie kolejki zadań, można wyróżnić dwa typy planistów: Planista długoterminowy wybiera procesy z pamięci masowej i ładuje do pamięci operacyjnej. Planista krótkoterminowy odpowiada za ustalanie kolejności wykonywania procesów gotowych do wykonania. Musi być on bardzo szybki, w przeciwieństwie do planisty długoterminowego.
Problem szeregowania zadań powinien być rozpatrywany wielopłaszczyznowo i zwykle nie można go sprowadzić wyłącznie do rozdziału czasu procesora.