Samo jego wytworzenie było dość karkołomne, ponieważ podczas żłobienia zniszczeniu ulegało, jak się przypuszcza, od 10–20 procent ostrzy. Najczęściej wyrabiano je z krzemienia, rogowca, jaspisu i chalcedonu. Wykorzystywano je głównie do produkcji oszczepów, za pomocą których myśliwi mogli łatwo i skutecznie polować na megafaunę.
Pochodzenie Groty typu Clovis były bardzo zaawansowane, jak na owe czasy, lecz nadal nie jest pewne, czy technika ich wyrobu jest wytworem paleoindiańskim, czy też została przejęta przez nich od kogoś innego. Po odkryciu kultury Clovis na początku lat 30. XX wieku, w przeciągu następnych kilkudziesięciu lat natrafiono na ponad osiemdziesiąt stanowisk paleoindiańskich rozsianych po całej Ameryce Północnej, w których znajdowały się charakterystyczne groty. Wielu badaczy uznało wówczas, iż jest to dowód na to, że kultura Clovis jest najstarszą społecznością w Nowym Świecie. Miała ona przybyć do Ameryki przez lądowy pomost z Syberii, jednak przeprowadzone w północno-wschodniej Azji badania nie wykazały śladów grotów typu Clovis. Odkryto natomiast duże podobieństwo do ostrzy kultury solutrejskiej z Półwyspu Iberyjskiego.