Monaster Zmartwychwstania Pańskiego – prawosławny żeński klasztor w Goricach, w obwodzie wołogodzkim, nad Szeksną, w jurysdykcji eparchii wołogodzkiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Historia Pierwsze wieki mały|lewo|200px|Widok monasteru z lotu ptaka Monaster został utworzony najwcześniej między końcem XIV w. a piątą dekadą XV w. Pierwsza pisemna wzmianka o klasztorze znajduje się w gramocie księcia wieriejsko-biełozierskiego Michaiła Andriejewicza skierowanej do Tryfona, ihumena monasteru św. Cyryla Biełozierskiego, w której książę nadawał temu klasztorowi wyłączne prawo połowów ryb na terenach między monasterem św. Nikity i monasterem w Goricach. W XVI w. wspólnotę w Goricach tworzyły mniszki żyjące w osobnych celach, spotykających się jedynie podczas nabożeństw. W 1565 przebywało w nim 71 mniszek, kapłan i diakon, w 1623 – 36 mniszek, w połowie tego samego stulecia – 69 mniszek i posłusznic, w 1710 – 24 mniszki, 37 sióstr riasofornych i 18 posłusznic. Od II poł. XVI w. monaster stał się jednym z miejsc zesłania i przymusowego odosobnienia kobiet, których mężowie popadli w carską niełaskę. W 1568 do monasteru zesłano Eufrozynę (po przymusowych postrzyżynach mniszych – Eudokię), małżonkę księcia starickiego Andrzeja.