Od 1916 do 1922 kontynuował studia na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 1922 uzyskał absolutorium i stopień doktora praw.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 2 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został przydzielony do sztabu gen. Tadeusza Rozwadowskiego, lecz zgłosił się do służby frontowej, do której jako inwalida wojenny nie był zobowiązany. Pełnił funkcję adiutanta grupy majora Erwina Więckowskiego, złożonej z II batalionu i kompanii szturmowej 4 pułku piechoty Legionów oraz baterii artylerii. 1 grudnia 1918 został awansowany na porucznika piechoty. Wyróżnił się 18 grudnia tego roku w walce z Ukraińcami o wieś Podmojsce oraz 27 grudnia w czasie przebijania się grupy, otoczej we wsi Stawczany, przez Obroszyn do Zimnej Wody. W szeregach 4pp walczył od stycznia do czerwca 1919, potem w sztabie II Brygady Piechoty Legionów do sierpnia 1920, gdzie następnie był referentem personalnym i od listopada 1920 I oficerem operacyjnym. Za opisane wyżej czyny męstwa dowódca 2 Dywizji Legionów, pułkownik Michał Rola-Żymierski sporządził 25 kwietnia 1921 wniosek o odznaczenie porucznika Albertiego Orderem Virtuti Militari. Od marca 1921 służył w Dowództwie 2 Dywizji Legionów na stanowisku szefa oddziału operacyjno-informacyjnego.