Inaczej niż w Wygnaniu z raju, w którym Raj jest łatwo rozpoznawalny dla widza, w Wypędzeniu artysta poprzez usunięcie postaci uczynił kamienny most zamiast drogi wygnania ścieżką prowadzącą do Edenu, świecącego pośród ciemności. Dziki, amerykański krajobraz i jego zdolność do przekazywania Bożego dzieła stworzenia, jako metafory Edenu opisał Cole w swoim „Essays on American Scenery” stwierdzając iż tym, co oddziela ludzkość od rajskiego ogrodu jest otoczona ciemnymi skałami brama, prowadząca do świecącego źródła nadziei. Artysta podkreślił z przekonaniem, że „jesteśmy nadal w Edenie, a ścianą, która nas od niego dzieli, jest nasza ignorancja i głupota”. Zarówno Wygnanie z raju, jak i Wypędzenie. Księżyc i blask ognia zdradzają wpływ rycin wykonanych przez Johna Martina do poematu epickiego Johna Miltona Raj utracony. Wpływ ten widoczny jest w skalistej bramie, a zwłaszcza w zastosowaniu światła, nadającego kompozycji dramatycznej siły wyrazu.