Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W stopniu majora podczas wojny polsko-ukraińskiej w styczniu 1919 objął dowództwo 11 pułku artylerii polowej w Przemyślu. 7 lipca 1919 został „zwolniony z dotychczasowej funkcji i przeniesiony do I Rezerwy”Dz. Rozk. Wojsk. Nr 77 z 16 lipca 1919 roku, poz. 2514.. 1 sierpnia tego roku został ponownie powołany do służby czynnej i przydzielony do dyspozycji generalnego inspektora artyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 94 z 10 listopada 1919 roku, poz. 3638.. 6 listopada 1919 został mianowany dowódcą 7 pułku artylerii polowejDz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919 roku, s. 3836.. Na tym stanowisku 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Później dowodził brygadą artylerii. W czerwcu 1921 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Artylerii we Lwowie, a jego oddziałem macierzystym był nadal 7 pap. Później został przeniesiony w stan spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego pułkownika. Mieszkał we Lwowie. W 1934 jako tytularny pułkownik stanu spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer w dyspozycji dowódcy O.K.