Piotr Lewandowski (ur. 16 czerwca 1882, zm. 1940 w ZSRR) – pułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 16 czerwca 1882 jako syn Łukasza.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został awansowany do stopnia pułkownika intendentury ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. 3 czerwca 1919 został przeniesiony z Departamentu Gospodarczego MSWojsk. do Dowództwa Okręgu Generalnego Lublin na stanowisko szefa intendenturyDz. Rozk. Wojsk. Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2179.. Od listopada 1921 był szefem intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu nr II w Lublinie. W lipcu 1924 został przydzielony do Departamentu VII MSWojsk., jako oddziału macierzystego. Był tam kierownikiem biura badań. W 1928 był oficerem Instytutu Techniki Intendentury. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji właściwego dowódcy Okręgu Korpusu. Z dniem 31 sierpnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako pułkownik intendent dyplomowany w stanie spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.