Choroba zaczęła wygasać w końcu 1709, a ostatnie, pojedyncze wypadki miały miejsce do lutego 1710. Wyniszczonemu miastu pomógł król August II, który przejściowo zawiesił świadczenia względem korony.
W trakcie zarazy 1709 r. w Poznaniu odbył się proces grabarzy dżumowych, których oskarżono o umyślne rozsiewanie choroby w mieście i na przedmieściach. Oskarżeni mężczyźni zostali straceni.
Przypisy
Kategoria:1709 w Europie Kategoria:Epidemie w I Rzeczypospolitej Kategoria:Historia Poznania 1453–1789