Murowana cerkiew została uszkodzona podczas pożaru w 1717, zaś w 1812 została splądrowana przez wojska francuskie. Do jej odnawiania przystąpiono w 1816. W ciągu czterech lat do obiektu dobudowana została dzwonnica i obszerny przedsionek w stylu klasycystycznym, z wyjątkiem ostatniej kondygnacji dzwonnicy, którą wykonano w stylu barokowym. Od 1705 cerkiew posiadała drugi ołtarz św. Paraskiewy, w 1820 trzeci na cześć św. Elizeusza. W końcu XIX w. teren cerkiewny otoczono ogrodzeniem z ozdobną bramą.
Po 1917 cerkiew nigdy nie została zamknięta. Przenoszone były do niej elementy wyposażenia likwidowanych świątyń prawosławnych, m.in. uważana za cudotwórczą ikona Matki Bożej „Poszukiwanie zaginionych” z rozebranej cerkwi Narodzenia Pańskiego oraz siedemnastowieczne wizerunku św. Nikity, świętych Kosmy i Damiana, św. Jerzego, św. Sawy Storożewskiego, kopie Koniewskiej Ikony Matki Bożej oraz Ikony Matki Bożej „Cierpiąca”. Jedynie w 1922, podczas konfiskaty kosztowności cerkiewnych, z cerkwi wyniesiono cenne naczynia liturgiczne i ozdoby. W budynku wielokrotnie służył patriarcha moskiewski i całej Rusi Tichon.
W latach 1963–1964, 1979 oraz 1982–1986 obiekt był remontowany.