Zmarła w Genewie i pochowana została na cmentarzu w Chêne-Bourg.
Twórczość plastyczna Nazywana „księżniczką sztuki polskiej” (Mieczysław Grydzewski – „Wiadomości Literackie”), należała do ugrupowania artystycznego Rytm. Z technik malarskich uprawiała głównie temperę, zajmowała się też litografią, rysunkiem i plakatami, projektowała zabawki, tkaniny dekoracyjne, była autorką ilustracji książkowych. Do jej najbardziej znanych prac należą: Pastorałka, cykl Bożków słowiańskich i Pascha, ilustracje do Monachomachii Krasickiego, Pory roku, Kolędy, Cztery sakramenty oraz Tańce polskie. Wykonała dekorację polskiego pawilonu na Wystawie Światowej w Paryżu w 1925 roku, która składała się z cyklu Dwunastu miesięcy (6 malowideł, po 2 miesiące na płótno), ukazującego prace gospodarskie charakterystyczne dla poszczególnych miesięcy. Dzieło to przyniosło artystce sławę europejską i 5 nagród Wystawy światowejKsiężniczka polskiej sztuki, „Rzeczpospolita”, A20, 27 października 2008.. Serię obrazów przedstawiającą polskie tańce ludowe artystka namalowała w 1927 roku.
Była jedyną kobietą, która w latach 20 XX w. brała udział w pracach renowacyjnych na Wawelu.