Z czasem okazało się, że gesty nie stanowią wystarczającej bazy do porozumiewania się z niepełnosprawnymi interlokutorami, zwłaszcza w przypadku występowania u nich autyzmu lub porażenia mózgowego. Począwszy od 1985 wprowadzono więc do programu językowego także pierwsze symbole graficzne. W 1996 przeprowadzono poprawki w słownictwie podstawowym z 1976, dostosowując program do zmian cywilizacyjnych, a także powszechnej w Wielkiej Brytanii wielokulturowości. Wersja z 1996 jest wykorzystywana do dziś w komunikacji z osobami z bardzo szerokim spektrum zaburzeń.
Zasady Twórcy programu wychodzili z założenia, że osobom niepełnosprawnym potrzebny jest prosty, nieoderwany od życia sposób komunikacji z otoczeniem, który pozbawiony byłby naukowości charakterystycznej dla opisywania kontaktów z osobami dysfunkcyjnymi i zakorzeniony w otaczającej każdego człowieka codzienności. Nauczanie takiego języka powinno być konsekwentne, stałe, zestandaryzowane i adekwatne do poszczególnych sytuacji.