Śmierć archiwariusza to reminiscencje wciąż powtarzających się anegdot na styku środowisk o różnych narodowościach i kultury. Powracające motywy od czasów Chmielnickiego aż po lata, w których fabuła zamyka się przechodząc do zasobów Archiwum Akt Dawnych. Liryczno-legendarny nastrój opowiadania oraz wątki fabularne stwarzają wizję będącą wyrazem zadumy autora nad otaczającym światem, nie będąc koniecznie powrotem do krainy swojej młodości.
Należy Segal do pisarzy kresowych dzięki związkom swoich opowiadań z przestrzenią kresową, z określonym terytorium historyczno-geograficznym, dzięki przybliżeniu jej w przestrzeń artystyczną swoich utworów. W tym drugim znaczeniu, krańcowym innym, będzie ona bliska pojęciu ograniczenia czegoś i końca czegoś. Tematyka ukraińska jak i młodość spędzono na pograniczu kulturowym zdeterminowała bezpośrednio wspomnienia wypełniające fragmenty opowiadań. Zwraca uwagę na związki z żydowskimi podaniami ludowymi i motywem wędrówki dusz.