Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zgłosił się do Wojska Polskiego 1 listopada 1918 (został przyjęty formalnie 12 kwietnia 1919). Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, w tym w obronie Lwowa, oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. 24 maja 1919 uzyskał tytuł doktora praw. Po wojnie został awansowany do stopnia majora intendenta ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został absolwentem Wyższej Szkoły Intendentury przy Wyższej Szkole Wojennej z tytułem oficera dyplomowanego. W latach 20. służył w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Później został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako emerytowany oficer był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Intendentów z lokatą 18.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów 9/10 grudnia 1939. Był przetrzymywany w lwowskim więzieniu Brygidki. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/4-49 oznaczony numerem 843).