W dziesięć dni po zawarciu pokoju Teodoryk zamordował Odoakra i odtąd rządził samodzielnie.

Przebieg thumb|left|220px|Podobizna Odoakra na monecie bitej w jego imieniu w Rawennie thumb|left|220px|Moneta z wizerunkiem zwycięskiego Teodoryka Wielkiego Rozpoczęta w 489 inwazja Italii przez Teodoryka zapowiadała się na szybkie zwycięstwo, bowiem wojska Odoakra były wyczerpane długimi walkami z innymi plemionami germańskimi, z kolei Teodoryk posiadał poparcie cesarza wschodniorzymskiego Zenona, który obiecał mu władzę nad Italią. Gdy wojska Teodoryka przekroczyły Alpy, 28 sierpnia nad rzeką Aesontius drogę zagrodziły mu oddziały Odoakra, jednak zostały pokonane, a sam Odoaker wycofał się do Werony, gdzie 27 września jego wojska zbudowały ufortyfikowany obóz. Już trzy dni później Teodoryk z marszu pokonał wojska italskie i zajął miasto, ponownie zmuszając Odoakra do ucieczki, tym razem do Rawenny. Po zdobyciu Werony, w Mediolanum (dzisiejszy Mediolan) na stronę Teodoryka przeszedł również magister militum Odoakra, Tufa, oraz dowodzony przez niego oddział doborowych wojsk gockich. Teodoryk wysłał Tufę z rozkazem zdobycia podstępem Rawenny, jednak ten po raz kolejny zmienił front, a wysłane z nim wojska lojalne wobec króla Ostrogotów wycięto w pień.