James Augustus Grant (ur. 11 kwietnia 1827, zm. 11 lutego 1892) – brytyjski oficer pochodzenia szkockiego, podróżnik i odkrywca w Afryce Wschodniej.

Życiorys Urodził się w Nairn w północnej Szkocji; po ukończeniu miejscowej szkoły pobierał nauki w Aberdeen. W wieku 19 lat wstąpił do British Army i jako oficer wysłany został do Indii, gdzie brał udział w II wojnie z Sikhami w latach 1848–1849 i w tłumieniu powstania sipajów w roku 1857. Tam też zaprzyjaźnił się z Johnem Spekem, który w roku 1860 – gdy Grant powrócił ranny z Indii – zaprosił go do udziału w swej drugiej wyprawie do źródeł Nilu.

Wyruszywszy z Anglii w kwietniu 1860 roku Speke i Grant – zatrzymawszy się na krótko w Kapsztadzie, gdzie zaciągnęli zbrojną eskortę – dotarli w październiku do Zanzibaru. Stamtąd ruszyli na zachód przez terytorium dzisiejszej Tanzanii i w listopadzie 1861 roku doszli do stolicy tubylczego królestwa Karagwe na południowym brzegu Jeziora Wiktorii. Gdy Speke ruszył na poszukiwanie źródeł Nilu, co zapoczątkował kilka lat wcześniej wędrując z sir Richardem Burtonem, Grant pozostał wśród ludu Karagwe lecząc odnawiającą się ranę.