Wojna ośmiu świętych (1375–1378) – zbrojny konflikt sił papieża Grzegorza XI z koalicją włoskich miast-państw pod przewodnictwem Republiki Florenckiej, który doprowadził do zakończenia tzw. niewoli awiniońskiej.
Podłoże konfliktu thumb|left|150px|John Hawkwood, kondotier papieski Przyczyn wojny należy poszukiwać w długotrwałym konflikcie Republiki Florenckiej z państwem papieskim dążącym do rozszerzenia swego stanu posiadania w środkowych Włoszech, od czego papieże awiniońscy uzależniali swój powrót do Rzymu. Innym podłożem konfliktu były niesnaski rządców republiki z propapieską w owym czasie florencką Parte Guelfa. Od jesieni 1372 roku Florencja obawiała się poważnie, że Grzegorz XI zamierza odebrać jej zbrojnie pas lądu w południowej Ligurii, zdobyty w swoim czasie przez wojska republiki na Bernabò Viscontim, i że florencki ród Ubaldinich może przejść do obozu papieskiego, co jednak nastąpiło dopiero ponad 150 lat później, w innych warunkach geografii politycznej Włoch s. 39-56..