W latach 1853–1855 Engerth kierował działem mechaniki kolei w austriackim ministerstwie handlu. W 1860 roku, urlopowany z ministerstwa, objął kierownictwo działu maszynowego Cesarsko-Królewskich Kolei Państwowych, gdzie doszedł do stanowiska zastępcy dyrektora generalnego.
Engerth był jednym z najgorliwszych zwolenników uregulowania koryta Dunaju. W 1867 roku został powołany do komisji ds. uregulowania Dunaju, gdzie m.in. promował budowę stabilnych mostów oraz budowę systemu żeglugi, pozwalającego jednocześnie na ochronę wiedeńskiego kanału przed naporem wiosennego lodu i powodzią. Opracował m.in. projekt specjalnych barier pływających tzw. Schwimmtor, które zainstalowano w Nussdorf w celu ochrony Wiednia przed powodzią. W 1873 roku został mianowany na wyższego urzędnika, radcę Hofrat. Wspierał budowę tunelu kolejowego pod górą Arlberg, by umożliwić transport przez przełęcz Arlberg w warunkach zimowych.
Engerth reprezentował interesy monarchii austriackiej na wystawach światowych i w 1873 roku kierował budową hal wystawienniczych na wystawę w Wiedniu. Od 1874 roku zasiadał w wyższej izbie austriackiej Rada Państwa (Austria) – Izbie Panów (niem. Herrenhaus). W 1875 roku w uznaniu zasług otrzymał tytuł Freiherr.