Berman był również dyrektorem Centre Jacques-Amyot, paryskiej organizacji promującej i finansującej działalność przekładową (tłumaczenia, badania przekładu, terminologii oraz edycji tekstów dla różnych dziedzin życia, od przemysłu po naukę i dydaktykę).
Antoine Berman zadebiutował jako tłumacz w 1967 roku na łamach debiutanckiego numeru Le Déliante – Revue de poésie (czasopismo założone i redagowane przez Bermana) przekładem Fragmentów o poezji Novalisa. Berman kontynuował swoją karierę tłumaczeniową w latach siedemdziesiątych, publikując m.in. przekłady z języka hiszpańskiego, np. dzieła Roberta Arlta, Augusta Roa Bastosa, Manuela Scorzy, oraz przekłady z języka niemieckiego, np. Petera Härtlinga i Friedricha Schleiermachera (chociażby słynny wykład o sztuce tłumaczenia). W tłumaczeniach Berman manifestował postawę "widoczności" tłumacza, był zwolennikiem strategii wyobcowania. Według Bermana, tłumacz to ktoś znacznie więcej niż tylko neutralny pośrednik pomiędzy oryginałem a tekstem przetłumaczonym.