Od stycznia do 6 września 1921 kontynuował naukę w Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego.
W październiku 1921, po ukończeniu kursu, minister spraw wojskowych, na wniosek szefa Sztabu Generalnego, przyznał mu „pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” i przydzielił do Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu na stanowisko 2 referenta. Jego oddziałem macierzystym był 6 pułk artylerii polowej w Krakowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 134. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 12 października 1922 został przydzielony na stanowisko szefa sztabu 4 Dywizji Piechoty w Toruniu. We wrześniu 1923 został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. Pełnił funkcję dowódcy I dywizjonu 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach. W grudniu 1929 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisku szefa oddziału. W listopadzie 1932 został zwolniony z zajmowanego stanowiska w Sztabie Głównym i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 31 marca 1933 przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilejka. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III.