W 1924 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Przydzielony do Zbrojowni nr 4 w Warszawie. Od 1925 do 1928 pracował w Departamencie Warsztatów Amunicyjnych, następnie w III Departamencie Ministerstwa Spraw Wojskowych. 5 listopada 1928 roku ogłoszono jego przeniesienie służbowe z Departamentu Uzbrojenia MSWojsk do Warsztatów Amunicyjnych Nr 1 w Warszawie na stanowisko oficera warsztatowego. W dalszym ciągu był oficerem rezerwy powołanym do służby czynnej, przydzielonym ewidencyjnie do kadry oficerów kawaleriiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 367.. 15 maja 1930 roku został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów uzbrojeniaDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 196.. 29 stycznia 1932 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 5. lokatą w korpusu oficerów uzbrojenia. W 1934 został kierownikiem oddziału granatów w Warsztatach Amunicyjnych Nr 1. Od 1935 do 1939 był zatrudniony w Instytucie Technicznym Uzbrojenia. Był autorem kilku opatentowanych wynalazków, w tym zapalnika granatów ręcznych wz. 28 (m.in.