3 maja został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 96. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była wówczas kompania zapasowa sanitarna Nr 5 w Krakowie. W latach 1923–1924 był komendantem Szpitala Rejonowego Tarnów, pozostając oficerem nadetatowym 5 batalionu sanitarnego w Krakowie. Na przełomie lat 20. i 30. był naczelnym lekarzem 16 pułku piechoty w Tarnowie. Z dniem 30 czerwca 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
Działał jako prezes organizacji społecznych w Tarnowie (był prezesem tamtejszego oddziału PCK), publikował prace naukowe.
W 1936 roku był dyrektorem Lecznicy dla dzieci miasta Tarnowa przy ulicy Nowodąbrowskiej 6d oraz członkiem zarządu miejscowego Towarzystwa Przeciwgruźliczego. Do 1939 roku mieszkał przy Placu Kazimierza Wielkiego 2 w Tarnowie.
Jego żoną była Wilhelmina (1890–1937), córka Tadeusza Tertila. Miał syna Stanisława.