W 1938 roku został wybrany na posła Zgromadzenia Narodowego Królestwa Jugosławii. W związku z objęciem funkcji parlamentarzysty w 1939 roku przeprowadził się do Belgradu. W okresie okupacji był krytycznie nastawiony do ruchu Ustasze. W 1945 roku przystąpił do Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego Jugosławii.
Po II wojnie światowej działał w strukturach władz Związku Kościołów Starokatolickich w Federacyjnej Ludowej Republice Jugosławii. W 1947 roku otrzymał funkcję wikariusza generalnego Wikariatu Belgradzkiego. Cieszył się, podobnie jak inni duchowni tego wyznania, poparciem komunistycznych władz i dyktatora Josipa Broz Tito. Starokatolicyzm był bowiem traktowany jako narzędzie do walki z katolicyzmem, a Związek jako potencjalna przeciwwaga dla Kościoła katolickiego skompromitowanego w oczach jugosłowiańskiej opinii publicznej za kolaborację z Ustasze.
W 1954 roku Milan Dobrovoljac stanął na czele Kościoła Starokatolickiego w Serbii. Następnie został biskupem przewodniczącym Związku Kościołów Starokatolickich w Socjalistycznej Federacyjnej Republice Jugosławii.