Losy Kleona i Eunusa splatają się z losem ich kobiecych towarzyszek: odważnej, prostolinijnej Greczynki Semeli i wygodnej, podstępnej Syryjki Soemjady, które w znacznym stopniu nadają ton ich dalszym poczynaniom.
Początkowe sukcesy powstańców i rozmach powstania zaczynają jednak ustępować wobec siły, zdecydowania i lepszego zorganizowania Rzymian. Fatalnie zaczynają odbijać się błędy i brak właściwej organizacji powstania bez jasnego programu politycznego i wytkniętych celów społecznych. Mit wolności pryska, a idea republikańskiego państwa niewolników przepada na dobre, gdy przywódca powstańców Eunus ogłasza się królem Antiochem i przywraca porządek oparty na niewolnictwie, zaczynając też usuwać dawnych towarzyszy walki i niewoli. Stopniowo pogłębia się dawny konflikt między Eunusem i Kleonem. Ostatecznie powstańców odstępują nawet piraci, co Rzymianom umożliwia przerzucenie nowych wojsk i zaopatrzenia na Sycylię. Wolnościowy zryw pod hasłem Ave libertas nieuchronnie musi zakończyć się klęską...